چابهار به عنوان بندری استراتژیک و شهری در حال رشد، نیازمند ورودیای فراتر از یک گیت ترافیکیِ صرف است؛ ورودیای که هویت، فرهنگ و چشمانداز آینده را بازتاب دهد. در این پروژه، طرح ما با الهام از توپوگرافی بستر و خطوط لایهلایه زمین شکل گرفته است؛ پوستههایی که از دل خاک برمیخیزند، سایه و فضا میسازند و در پیوندی ارگانیک، دوباره به زمین بازمیگردند.این فرمها نه تنها دروازهی شهر را تعریف میکنند، بلکه با ایجاد زیرساختی برای تعاملات شهری، به «پلازایی برای مکث» بدل میشوند. از طریق طراحیِ رمپهای حرکتی و فضاهای باز، تجربهای تازه از جریان حرکت و توقف خلق شده تا در کنار مجتمع خدماتی رفاهی، ترکیبی از خدمات سریع، فضاهای فرهنگی و تراسهای باز، این پروژه را به یک «مقصد شهری» تبدیل کند.ما در این پروژه، با تکیه بر دانش فنی BIM، مدیریت دقیق انرژی و طراحی مبتنی بر نور و تهویه طبیعی، انتخاب مصالح بومی را با تکنولوژیهای نوین همراستا کردهایم. این دروازه، تلاشی برای خلق زبان معماریِ ویژهی چابهار است؛ زبانی که از زمین الهام گرفته و همزمان پاسخگوی نیازهای فناورانه و معاصر است.
